پايگاه تحليلي( فصل انتظار)

من نگران اصل اصولگرايي ام…

Tue, 21 Feb 2012 17:17:00 GMT

گاهي يک رفتار و يک گفتار، در نگاه اول، شايد خيلي کار خارق العاده اي به نظر نرسد، اما خوب که دقيق و عميق مي شوي، مي بيني که تلطيف مي کند فضاي عمومي جامعه را و مهربان مي کند سپهر ملي ميهن را. چيزي که اين روزها و در اين فضاي سياست زده، بسي به آن محتاجيم.

با همين چند کلمه، جا دارد قدر بدانيم کار ماندگار پرويز شيخ طادي را که از جايزه سينمايي خود گذشت و آن را تقديم کرد به ابالقاسم طالبي، و البته کارگردان «قلاده هاي طلا» نشان داد که به شدت، لايق اين بذل و بخشش شيخ طادي بوده؛ آنجا که خود در اين «تسلسل عاشقي»، عليرضا احمدي روشن را در آغوش گرفت و اين جايزه را از همان روي دوش، تقديم فرزند شهيد هسته اي کشور کرد. اين جايزه گشت و گشت و گشت، آخر سر به خوب جايي رسيد. به به از اين تصاوير! به به از اين تمثال! به قول يکي از بچه هاي وبلاگم، کارهايي از اين دست، و گشت هايي از اين گشت، والفجر هشتي مي کند فضاي روحي و رواني کشور را. يعني که جبهه اي و خالصانه مي کند قلوب را. بهتر از اين چه کار؟! و زيباتر از اين چه ابتکار؟!

اما مهم تر از اين اقدام نيکو، که در اين مرز و بوم، حتما مسبوق به سابقه است، متاثر کردن جو عمومي جامعه است از اين دست اقدامات. بايد نشست و بررسي کرد که چنين رفتار و گفتاري، چه اثري در فضاي عمومي، باقي مي گذارد و بعضي اخبار کج و معوج عالم سياست، چه مي کند با اذهان توده ها و ايضا با قلوب مردم. از وراي اين مقايسه البته شايد نادرست است که بيشتر و بهتر متوجه اثرگذاري کارهاي نيک مي شويم؛ آنهم در چنين برهه اي که پيش روي مان، انتخابات حساس مجلس است و قطعا هر آنچه شور ملي را با شعف و شادماني و عرق و غيرت و احساس و راستي، توامان کند، نيکوترين نيکي هاست. ظلم است به ياس کشاندن اين احساس، با زدن توي سر همديگر، آنهم زدن بي مبنا و بي قاعده! آن سان که احزاب، گاهي زياد مي کنند!

چه واضح است که گرم کردن تنور انتخابات، يکي هم بسته به رقابت احزاب سياسي است، اما باز هم چه واضح است که تخريب و بگو مگو و تهمت و منم منم و منازعه و خودبزرگ بيني، تنها چيزي را که گرم نمي کند، تنور انتخابات است. اي کاش احزاب سياسي، صرف نظر از اينکه با هم وحدت مي کنند يا نه، پررنگ کنند اندکي مرز ميان رقابت و عداوت را.

آري! مذموم است هر آنچه که در اين روزهاي خطير، خالي کند دل ملت را از غرور، و نيکوست هر آنچه که در اين حال و روز، مضاعف کند شور و حال و عشق ملي را. خواه تقديم يک جايزه به فرزند شهيد هسته اي باشد، خواه فعاليت اصحاب فضاي سايبر، در نامه نوشتن به «آرميتا» باشد، خواه دستاورد جديد هسته اي باشد، خواه ابراز ارادت فلان بازيگر سينما و بهمان بازيگر تئاتر -ولو به زبان خودشان!- به خانواده و خون شهدا باشد، و خواه حتي… حتي مي خواهم بگويم حضور گرم علي پروين پرسپوليسي باشد در روز بازي استقلال با الاتفاق عربستان، در ورزشگاه سرد آزادي. اتفاقِ در ظاهر نه چندان مهمي که چون فرهنگ سازي مي کند، اتفاقا کار مهمي مي نمايد. شايد من باب طعنه، بد نباشد به بعضي از سياسيون که يحتمل «مردود وحدت» اند، کار علي پروين را به رخ شان بکشيم و بگوييم قلندري فرق دارد با قلدري. کمي دورانديشي و کمي کوتاه آمدن، نه البته از اصول، که از برج عاج خودعماربيني يا حتي خودمحور وحدت بيني، ذنب لايغفر نيست. چه مي گويم، که مصداق بصيرت است.

نه من، بلکه توي خواننده هم باور نداري و در مخيله ات نمي گنجد که گفتمان اصولگرايي، به جاي «خدمت»، منطبق بر «قدرت» باشد. پس چه خوب که اصولگرايان محترم، به جاي نفي يکديگر، کارنامه کاري و خدمت رساني خودشان را تشريح کنند و همچنان، بيش از «حرافي»، مشغول «حمالي» براي ملت باشند که «حمالي براي ملت»، به معناي «گفتمان خدمت»، مهم ترين اصل اصولگرايي است. مردم اگر مي خواستند به دعواي اصولگرايان راي بدهند، اصلاح طلبان بودند!! و نمرده بودند!! مردم به کار اصولگرايي راي دادند، نه دعواي اصولگرايي. صرف نظر از اينکه وحدت خوب است يا خط کشي، بايد اندکي مداقه بيشتر کرد در اين امور.

به همين منوال، اگر کوچ کنيم دوباره از عالم سياست به عالم فوتبال، مگر مي توانيم منکر تاثير برد قشنگ نماينده کشورمان بر نماينده عربستان، در فضاي عمومي جامعه باشيم؟! چيزهايي هست که تقويت مي کند شور ملي را، و اين برد، آنهم در اين فضا، از اين دسته است. حتي قشنگ و موثر و بانشاط بود شعارهاي هواداران تيم آبي، چه آن وقت که براي اول بار، علي پروين، اسطوره تيم قرمز را تشويق مي کردند، چه آن وقت که سر گرفته بودند اين 2 شعار را: «استقلال با غيرت، يا علي مولا مدد» و «استقلال قهرمان، خليج فارس ايران».

راستي! چه اشکالي دارد گاهي بزرگان عالم سياست، از بچه هاي ميدان فرهنگ، درس بگيرند؟! و چه ايرادي دارد که بعضي چيزها را حتي از آدمي در مايه هاي علي پروين، حتي تر از تيفوسي هاي تيم آبي ياد بگيريم؟!

برادرم! اين وجيزه را ننوشتم که نيشم بزني؛ «مگر دعواي فلان گروه با بهمان گروه، دعواي قرمز و آبي است؟!» اين را خود مي دانم، اما اگر دعواي ما به خاطر «قدرت» باشد، مردم، دعواي قرمز و آبي را بيشتر باور مي کنند تا دعواي ما را!! پس اگر تو دلت براي گروه خودت مي سوزد، بگذار دل من آزاد باشد و براي کليت جريان اصولگرايي بسوزد. من بيشتر از گروه تو، نگران اينم! نگران اصل اصولگرايي…

روزنامه جوان/ 1 اسفند 1390

<** ادامه مطلب... **>

دو تشکر و يک درخواست

Tue, 21 Feb 2012 17:02:00 GMT

بسم الله/ هو المصوّر

عکس.ن: بهانه اي جهت تشکر و درخواست،

خدمت رئيس محترم قوه قضاييه!

محضر مبارک آيت الله،

جناب آقاي حاج شيخ صادق آملي لاريجاني (زيد عزه)

سلام عليکم

اول*الاحقر، سيد شهاب الدين واجدي، بعنوان عضو کوچکي از جامعه عکاسي خبري و مطبوعاتي کشور بر خود فرض مي‏دانم از “تيم حفاظت” جنابعالي که در روز راهپيمايي 22 بهمن 90 به بهترين شيوه، با زيباترين آرايش، با اخلاق مداري و برخوردي مؤدبانه و دوستانه، اهالي رسانه را هدايت نموده و شرمنده خود ساختند، مراتب تشکر و سپاس خود را اعلام مي‏نمايم.

انشاءالله محافظين محترم آقاي هاشمي رفسنجاني ياد بگيرند…

دوم**روز گذشته که دادگاه علني “مفسدين اقتصادي” و “منصور آريا” از رسانه ملي پخش شد، دوباره به قوه فضائيه اميدوار شدم، به اميد اينکه دستگاه قضايي کشور، اشدّ مجازات براي اخلالگران اقتصاد اين مرز و بوم را سرلوحه کار خود قرار داده و اين عملکرد درس عبرتي باشد براي کساني که فکر پليد اخلال در نظم و آرامش جامعه اسلامي را در سر مي‏پرورانند.

سوم***و اما جناب آقاي آملي لاريجاني، نزديک به سه سال از وقايع و حوادث فتنه 88 ميگذرد، با خورده فتنه گران و نوچه هايشان برخورد کرديد! اما آيا هنور وقت آن نرسيده است که با سران وقيح فتنه، يعني امثال موسوي و کروبي برخورد شود؟! آيا وقت آن نرسيده که با باعث و باني‏ها و هدايتگران اصلي و سردمداران آشوب‏هاي خياباني برخورد قضايي و محاکمه اي علني صورت پذيرد؟! شما که در روز معارفه تان از بريدن دست سران فتنه گفتيد! حالا چه شده که افرادي مثل موسوي و کروبي را به حال خود رها نموده و فقط حصر خانگي را مجازات برايشان قلمداد مي‏کنيد، بخدا مانده ايم؟!

جناب آيت الله، اين حقير خود يکي از کساني هستم که از منافقين دستور گرفته از همين سران فتنه در آشوب خياباني 25 بهمن 89 مضروب و مجروح شدم، که شايد اگر سربازان گمنام امام زمان (عج) پس از پانزده دقيقه ضرب و جرح و خونريزي شديد، مرا از دست اغتشاشگران نجات نمي‏دادند، حالا خانواده ام با افتخار و مباهات نام مقدس و زيباي “شهيد” را يدک مي‏کشيد؛ اما صدحيف و هزارصدحيف که لياقت شهادت و جانبازي را نداشتم…

رئيس بزرگوار دستگاه قضايي، شادي دل رهبرمان امام خامنه اي و التيام زخم هاي مادران، پدران، همسران و فرزندان يتيم شهدا و جانبازان فتنه، محاکمه و مجازات علني کساني است که روزي در لباس ميش بر مسندهاي قدرت در اين جامعه تکيه زدند و پس از سالها نرسيدن به منافع خود، به امر ايادي کفر و استکبار لباس ميش را درآورده و با ظاهر گرگ‏نماي خود به وحشي‏گري عليه مردم پرداخته و به قول خودشان آتشفشان خشم عليه اين نظام و حکومت ولايي را براه انداختند که خاموش نخواهد شد!

حضرت آيت الله آملي لاريجاني، رياست محترم قوه قضاييه ج.ا.ا ؛ خوب مي‏دانيد رهبر عزيزمان بارها از فتنه بزرگتري بعد از فتنه 88 خبر دادند، و در برهه اي قرار داريم که در واپسين روزهاي مانده به انتخابات مردمي مجلس نهم، دشمن بدنبال براندازي و آشوب مجدد در جامعه است؛ بعنوان عضو کوچکي از اين جامعه اسلامي از شما بزرگوار درخواست مي‏کنم با محاکمه سران فتنه، به استکبار چنان درس عبرتي داده تا هميشه تاريخ برايشان به يادگار بماند… که به فرمايش امام خامنه اي، فکر برگشتن آمريکا به جمهوري اسلامي ايران يک خواب آشفته، پريشان و غيرقابل تعبير است.

و من الله التوفيق

ميتينگ انتخاباتي به صرف شيريني و شام!

Tue, 21 Feb 2012 12:36:00 GMT

پس از گذراندن يک روز کاري سرد و طاقت فرسا، يک چرت وسط روز خيلي مي چسبد. فلذا مصمم شدم که يک نيم ساعتي را به خوابيدن بپردازم.
زنگ موبايل را روي ساعت پنج عصر تنظيم کردم و سرم را روي بالشت گذاشتم. کم کم داشت چشمانم سنگين مي شد که به ناگاه صداي گوش خراش اس ام اس تلفن همراه، سوهان روح ما شد!
بدبختانه فراموش کرده بودم که روي سايلنت بگذارمش!
ابتدا بي خيال مشاهده پيامک شدم اما چه کنم که خواب از سرم پريده بود. بلند شدم و پيامک را خواندم.
محتواي آن بدين مضمون بود:
«جلسه سخنراني جناب آقاي ايکس[!](نامزد نهمين دوره انتخابات مجلس) بهمراه پذيرايي شام؛ حضور شما باعث شادماني و شور و شعف ماست.»!!!
الحق که چه نيک گفته اند: "آخر شاهنامه(پيامک!) خوش است."
من که وقتي چشمم به کلمه خوش ترکيب و شورانگيز "شام" افتاد، گويي خوني تازه در رگهايم پلمپ گرديد، چراکه "از هرچه بگذري سخن از شام خوش تر است"!
بي معطلي با چندي از دوستان استعدادهاي درخشان در امر تناول طعام(!)، تماس گرفته و به تشريح ماجرا پرداختم. آنها هم که از خداخواسته؛ مي گفتند: «نيکي و پرسش؟! فقط بگو کِي و کجا؟!»
خلاصه مقرر شد، چهارشنبه روزي در نزديکي ميدان فاطمي جمع شده و به سوي مکان معهود حرکت کنيم.
ناگفته نماند که محل برگزاري مراسم واقع در يکي از تالارهاي مجلل شمال تهران بود. از آن مناطقي که آخرشان به "يه" مختوم است؛ البته بالإستثناي محله جواديه!!!

<** ادامه مطلب... **>

به سختي فراوان و با حدوداً يک ساعت تأخير به جلوي درب تالار رسيديم.
علت اين ديرکرد، برگردن يک پدرآمرزيده اي بود که بجاي راهنمايي، مسير چاه را نشانمان داد!
خداوکيلي به نحوه آدرس دادنش دقت کنيد!:
«اين خيابون رو تا آخر مي ري. خرداد اول نه، خرداد دوم رو مي ري سمت چپ. 200متر که رفتي جلو، دست چپت يه خيابون هست بنام تمدن ها. تمدن ها رو که رفتي تو، دست چپ، نبش ساختمان شماره 76، يه تالار بزرگه. فکرکنم همونجا باشه!»!!!
در دلم گفتم؛ اينقدر چپ چپ کردي که نزديک بود چپ کنيم!
بگذريم و برويم سروقت ميتينگ که اصل مطلب باشد.
درجلوي درب ورودي تالار چندين نفر يونيفرم بر تن و با شمايلي متحدالشکل، مدعوين را به داخل مشايعت مي کردند.
وقتي وارد سالن سخنراني شديم، جناب ايکس درحال صحبت کردن بودند. همگي ما هم درگوشه اي نشستيم و مشغول استماع نطق ايشان شديم.

بخشي از مهمترين صحبت هاي جناب ايکس به اين شرح بود:
«بودن يا نبودن؛ مسأله اين است. من آمده ام؛ پس هستم. من براي تغييرات آمده ام؛ تغيير در خون من است. دوستاني که مرا مي شناسند، مستحضرند که از بچگي به بنده مي گفتند "چنجر"[!].
من براي اصلاح امور وارد عرصه شده ام. جامعه مدني مي بايست محفلي باشد براي تبادل آراء و گفتگو براساس تحمل و مدارا. ملتي براساس قبول تکثر و تنوع عقيدتي و اجتماعي. کشوري بر مبناي تساهل و تسامح و پلوراليسم فرهنگي.
همانطور که شاعر شهير مي گويد: "بادوستان مروت؛ با دشمنان مدارا" ؛ اما من مي خواهم اين مصراع را اينگونه اصلاح کنم که: "با دوستان مروت؛ با دشمنان رفاقت". درود بر منتقد من. درود بر مخالف من. و در يک کلام، درود بر دشمن من.»!!!
در همين حيص و بيص در رديف جلويي دو نفر درگوش همديگر پچ پچ مي کردند که: «تو چيزي مي فهمي؟! چي ميگه اين؟!»
پس از استراق جملات فوق، کمي به خودم اميدوار شدم، چراکه فکر مي کردم تنها من در باغ و بوستان بسرنمي برم!
آرام و زير لب و بدون چرخش صورت به رفيقم که کناردستم نشسته بود گفتم: «پايه اي بريم بيرون يه هوايي بخوريم؟»
جوابي نشنيدم! نگاهش کردم که ديدم ... بعله ... غرق در خواب است و در حال گذر از اقليم هفتمين پادشاه!

از شانس بد ما در آنجا "صرفاً جهت اطلاعي" هم نبود که فيلم ما را بگيرد و نشان بدهد تا حداقل به اين واسطه معروف شويم!

عطاي هواخوري را به لقايش بخشيدم و مجدداً به افاضات جناب ايکس گوش فرادادم؛
«ببينيد دوستان عزيز؛ همشهريان گرانقدر؛ من خودم بچه ناف تهرانم، کمي پايين تر از ميدان خراسان، حوالي بيسيم، هفت جد و آبادم هم مال همين محل هستند. خانومم هم اهل درخونگاهه. خلاصه همگي زاده همين دور و اطراف هستيم. فلذا روا مباد که داماد تهران[!] و همشهري اصيل خودتان را ول کنيد و برويد به اين تازه به دوران رسيده هاي شهرستاني و پايتخت نديده، رأي بدهيد»!!!
در همين ارتباط جناب آقاي ايکس خاطرنشان نمود:
«در پشت همين تريبون، رسماً اعلام مي کنم که با توجه به حضور گسترده شما دوستان در اين مراسم و با توجه به بازخوردهاي عموم مردم در کوي و بازار و برزن و همچنين نتايج نظرسنجي هاي اينترنتي؛ ورود خويش را به عنوان نفر اول ليست نمايندگان تهران در مجلس نهم، به خودم و شما تبريک و تهنيت عرض مي کنم[!].
اما اگر خداي ناکرده؛ زبانم لال؛ نتيجه اي غير از اين از صندوق هاي رأي بيرون آمد، بدانيد که دست هاي پشت پرده اي در کار بوده اند که نمي خواهند منتخبان شما مردم سکان قوه مقننه را در دست بگيرند. بنابراين اگر بخواهند چنين نمايشي را کليد بزنند؛ بنده به احترام آراي شما مردم، سکوت را جايز ندانسته و به مدت يک شبانه روز در منزل خودم تحصن و اعتصاب غذا خواهم کرد»!!!
خيلي دوست داشتم که با صداي بلند فرياد بزنم که آقاي ايکس؛ ديگر کافيست.
درون اين گوري که پايش داري حرف از اعتصاب و تحصن و تسامح و قس الي هذا مي زني، والله که مرده اي نيست؛ تمنا مي کنيم که حضار را بي خيال شويد، لطفا!!!
البته بگمانم مي خواهد بحث هايش را به فرجام برساند ... خدايا صدهزار مرتبه شکر!
«در پايان عرايضم مي بايد چند نکته را متذکر شوم؛
اولاً از دوستان تقاضا دارم که در هنگام نوشتن نام بنده در برگه هاي رأي، يادتان نرود که "ايکس" با سين است نه با صاد صابون[!] خداي نکرده يک موقع اشتباه ننويسيد که در اين صورت جزء آراي باطله محسوب خواهد شد.
ثانياً؛ هم اکنون همکارانم ليستي از اسامي ديگر همقطاران بنده را در ميانتان توزيع مي کنند که عجالتاً نوشتن نام اين دوستان نيز در ذيل نام بنده فراموش نشود[!].
مي بخشيد که سرتان را درد آوردم. يکبار ديگر با صداي بلند تکرار مي کنم؛ درود بر منتقد و مخالف من[!]. درود بر تمامي شما دوستان؛ ديدار بعدي ما انشاالله در ساختمان بهارستان.»!!!

در آخر مراسم همه دور جناب ايکس حلقه زدند که هرکدام تقاضاهاي خاص خود را مطرح مي کردند؛

يکي براي درست کردن عضويتش در هيئت علمي دانشگاه؛ ديگري براي معافيت سربازي پسرش؛ آن يکي براي کتاب مانده در مميزي اش و يکي ديگر براي اتصال راه آهن غرب کشور به روستايشان!

جالب اين آخري بود که براي خط آهن غرب کشور به نماينده احتمالي تهران مراجعه کرده بود! و جالب تر نيز اينکه آقاي ايکس، قول مساعد داد که جهت برطرف کردن اين مشکل، از هيچ کوششي دريغ نخواهد کرد!

پس از گذشت چند دقيقه، يکي از کارمندان تالار با صداي بلندي گفت: «حضار عزيز؛ بفرماييد براي صرف شام. خواهش مي کنم درهنگام ورود به سالن پذيرايي، ژتون هاي غذا را هم تحويل بدهيد.»

در ابتدا فکر کرديم که در اين شلوغي کسي پيگير ژتون و غيره نخواهد شد و بي اعتنا به طرف سالن پذيرايي رفتيم.

اما چشمتان روز بد نبيند؛ وقتي خواستيم وارد سالن غذاخوري شويم يکي از همين کارمندان تالار مانع ورود ما شد و گفت: «لطفاً ژتون؟»

من به ايشان گفتم که: «ژتون ديگر چه صيغه ايست؟! کسي به ما ژتون نداده؟!»

او نيز درجواب بنده گفت: «مگر دروقت ورود به شما ژتون نداده اند؟!»

تازه دوزاري مان افتاد که به علت همان يک ساعت تأخير، به ما ژتون نرسيده است؛ چراکه طبق مکاشفات بعمل آمده، در همان بيست دقيقه ابتدايي مراسم، ژتون هاي غذا ته کشيده بودند!!!

خلاصه، دست از پا درازتر به سمت درب خروجي تالار راهي شديم!

درهنگام خروج، به هرکدام از ما يک کارتون بزرگ دادند. ابتداً فکرکرديم که لوازم منزل است؛ نگو پوسترهاي جناب ايکس بوده براي چسباندن بر در و ديوار!!!

يکي از رفقا با لحن تندي گفت: «شام ندادند که هيچ، مي خواهند برايشان تبليغ هم بکنيم! خواب ديدي خيره!»

من بلافاصله گفتم: «بچه ها! دست نگه داريد. کاچي بهتر از هيچي هست. بياييد اين پوستر ها را با خود ببريم، شايد براي پاک کردن سبزي يا تميز کردن شيشه ها براي شب عيد و يا چرک نويس به درد بخورند!!!»

مخلص کلام اينکه خسته و گشنه از تالار خارج شديم و کنار خيابان به انتظار تاکسي نشستيم؛ اما دريغ از يک ماشين!

البته نبايد توقع داشت که در اين منطقه از شهر و در آن ساعت از شب؛ تاکسي هم وجود داشته باشد!

در همين گير و دار يکي از بچه ها با لحني مزاح گونه، خطاب به من گفت: «عجب شامي بود! من اينقدر خوردم که اضافاتش دارد از سوراخ گوشم سرريز مي کند! دَم باعث و باني اش گرم و آتشين!!!»

بنده خدا راست مي گفت! حرف حق که جوابي ندارد! راستش در همان لحظه دلم براي خودم سوخت.

خيلي دلمان را صابون زده بوديم؛ اما نه تنها شامي ندادند بلکه ما را هم جلوي رفقا ضايع کردند!

در همين افکار و اوهام بوديم و داشتيم از سرما به خود مي لرزيديم که ديديم از پارکينگ تالار، ماشين هاي مدل بالا با پلاک سياسي و گذر موقت، يکي پس از ديگري بيرون مي آيند. اتفاقاً همگي آنها هم تک سرنشين بودند اما به ما يک نگاه هم نمي کردند!

ما به يک پرايد ساده هم راضي بوديم که لااقل ما را به يک خيابان اصلي برساند؛ اما کسي از ايشان به روي خود هم نمي آوردند!!!

درنهايت و با هزار زحمت، بوسيله يک دربستي، خود را به منزل رسانيده و در طول مسير نيز دعاي خير خويش را نثار جان آقاي ايکس و همقطارانش کرديم!!!

همچنين از صدقه سر جناب ايکس و دوستانشان، آنچنان سرمايي خورديم که پروردگار نصيب گرگ باديه و طير شجره نکند!!!

و اين بود ماجراي "ميتينگ انتخاباتي جناب ايکس، به صرف شيريني و شام"!

"...ستنتصر القائم..."

------------------------------------------------------------------------------

پي نوشت: در مثل جاي هيچ مناقشه نيست!

استبداد- استعمار -استحمار

Tue, 21 Feb 2012 09:44:00 GMT

دروغ استبدادي:

گوينده تعمدا و براي فريب طرف مقابل دروغ مي گويد، اما چون شنونده نمي داند آنچه مي شنود دروغ است بنابراين فريب مي خورد و همه حرف هاي طرف مقابل را باور مي کند .

دروغ استعماري :

بازهم گوينده در دروغ گفتن تعمد دارد اما چون شنونده هم مي داند حرف هايي که گفته ميشود دروغ است بنابراين همه حرف هاي طرف مقابل را گوش مي دهد اما باور نمي کند !

دروغ استحماري:

گوينده مي داند که حرف هايش دروغ است و شنونده هم به دروغ بودن حرف هاي طرف مقابل اطمينان دارد ولي با وجود اينکه مي داند آنچه مي شنود دروغ است اما باور مي کند !!!

نتيجه :

در نوع اول و دوم دروغ ، که حقير آنها را دروغ استبدادي و استعماري نام گذاشته ام شايد بتوان حقي براي شنونده قائل شد؛ چون در نوع اول نمي دانسته حرف هايي که مي شنود دروغ است و در نوع دوم چون به دروغ بودن آنها اطمينان داشته باور نکرده است اما تاسف بارترين نوع دروغ گويي و يا بهتر است بگويم دروغ شنوي نوع سوم آن يعني دروغ استحماري است که مخاطب با وجود علم به دروغ بودن آن ، باور مي کند !!! حالا چرا بايد از خود اين افراد سوال کرد !!!

مصداق :

شايد همه ما در اطراف خودمان از هرسه قسم دروغي که عرض شد نمونه هايي را شنيده باشيم اما اين روزها که بازار تبليغات انتخاباتي داغ است ، هر روز شاهد دروغ هاي استحماري هستيم که گروهي مي گويند و گروهي شايد بنا داشته باشند باور کنند .

نمايندگاني که شعارهاي تکراري و وعده هايي دروغ ديروز را که گاه، ساخته خودشان و گاه ابزارمستهلک کانديداهاي دوره هاي قبل بوده در بوق و کرنا مي گويند و عده اي بازهم باور مي کنند و زيرعَلَم اين افراد سينه مي زنند .

وعده هايي که براي تحقق آنها حتي اگر دولتي موازي تشکيل شود بازهم نخواهد توانست آنها را عملي کند حال آنکه وظايف و اختيارات يک نماينده مجلس مشخص و محدود است !

پي نوشت همراه با اعتذار :

استحمار مصدر باب استفعال از ريشه حمر به معني الاغ فرض کردن يا سواري گرفتن از مخاطب است !

«سراب اصلاحات» منتشر شد

Mon, 20 Feb 2012 22:55:00 GMT

جديدترين اثر محمدجواد اخوان؛

«سراب اصلاحات» منتشر شد

کتاب «سراب اصلاحات» با موضوع بازخواني و نقد کارنامه اصلاح طلبان در سالهاي 1376 تا 1384 منتشر شد. اين کتاب به قلم «محمدجواد اخوان» پروهشگر مسائل راهبردي، و در 240 صفحه توسط مرکز مطالعات و پژوهش هاي سازمان بسيج دانشجوئي به زيور طبع آراسته شده است. اين کتاب که به بازخواني کارنامه جريان موسوم به اصلاحات در دوره دولتهاي هفتم و هشتم و مجلس ششم حوزه هاي سياسي، فرهنگي اجتماعي و اقتصادي مي پردازد شامل 6 فصل مي گردد. «اصلاحات؛ تجديدنظرطلبي و پروژه براندازي نرم»، «اصلاحات و سياست داخلي»، «اصلاحات و سياست خارجي» ، «اصلاحات و حوزه فرهنگي اجتماعي» و«اصلاحات و اقتصاد» عنواين فصول 5 گانه اين کتاب مي گردند.

ادامه مطلب